Η πρόωρη απομόνωσή μας

Του Κώστα Καγλάτη

Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση ,όχι μόνο από τον επιστημονικό κόσμο αλλά και από όλους εμάς τους απλούς πολίτες , ότι η εποχή που ζούμε είναι εποχή που όλα μεταβάλλονται με τέτοιους ρυθμούς όπου, κάποιοι ακολουθούμε συνειδητά τις τεχνολογικές εξελίξεις και κάποιοι ασυνείδητα και ταυτόχρονα , με σκοπό είτε για να μην μείνουμε έξω από τις τεχνολογικές εξελίξεις ,είτε για να συνδιαλλασσόμαστε απρόσωπα με τους συνανθρώπους μας .

Οι προσωπικές επαφές άλλωστε , έχουν χάσει την αξία τους και έχουν αντικατασταθεί με εικόνες συνομιλητών και με σύμβολα χαράς ,λύπης και ενθουσιασμού ,συμπαρασύροντας μ αυτό το τρόπο τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις.

Οι πλειοψηφία των νέων ανθρώπων και ιδιαίτερος των νέων ζευγαριών ,αποκτώντας ένα παιδί , τους οδηγεί αυτομάτως λόγο της σχέσης του με την τεχνολογία , να ασχολούνται λιγότερο .

Όλες οι πληροφορίες για την ανατροφή αντλούνται από το διαδίκτυο και όχι με τον εμπειρικό τρόπο που γίνονταν πάντα από τον παλαιότερο προς τον νεότερο και έτσι από τις πρώτες κιόλας μέρες της γέννησης του παιδιού ξεκινούν την νιόφερτη ζωή σε ένα κόσμο ψηφιακό και της απρόσωπης σχέσης.

Αυτό όσο βαρύ και να ακούγεται συμβαίνει από την πρώτη μέρα που έρχεται από το μαιευτήριο στην πρώτη του στοργική κατοικία.

Σχεδόν τα περισσότερα παιδιά παρακολουθούνται από τους γονείς με παιδικές κάμερες στημένες στο κρεβατάκι τους από το διπλανό δωμάτιο .Ήδη δηλαδή ξεκίνησε η απομόνωση του με αισθητή την απουσία της μητρικής αφής και αίσθησης .

Καθώς βέβαια το παιδί μεγαλώνει οι δέκτες της τηλεόρασης και των παιχνιδιών του κινητού έχουν πάρει ήδη την κυριαρχική θέση στη ζωή του.

Δημιουργείται μ αυτόν τον τρόπο μια αυξανόμενη αλλοτρίωση και το νεαρό άτομο στερείται το διαπροσωπικό παιχνίδι .

Η έλλειψη βέβαια και των κατάλληλων χώρων όπου θα μπορούσε να πάει ένα ζευγάρι και να εμπιστευτεί το παιδί να παίξει ανέμελα με τα χώματα απουσιάζει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ζωή από τη νεαρή ηλικία να ξεκινά από το άκρως προστατευτικό κράτημα του χεριού στους επικίνδυνους δρόμους και να καταλήγει σε ένα διαμέρισμα που ξεκάνει ο εικονικός κόσμος.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην πλειοψηφία τα παιδιά δεν γνωρίζουν ότι η κότα είναι ένα πτηνό με ράμφος, πόδια και φτερά.

Αυτό τίθεται ως παράδειγμα για να κατανοήσουμε όλοι ότι , ό,τι είναι γνωστό για μας που ίσως το βιώσαμε στα παιδικά μας χρόνια δεν είναι δεδομένο για ένα παιδί .

Οι παραστάσεις δηλαδή που έχει μέσα του ένα παιδί τόσο στον ύπνο, όσο και στον ξύπνιο του, αποτελούν απλές φιγούρες που αποτυπώθηκαν μέσα από το πρόγραμμα οποιουδήποτε κατασκευαστή ψηφιακών επεξεργασμένων εικόνων .

Η τεχνολογία καλπάζει και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.

Συμπερασματικά η πρώτη σκέψη που θα πρέπει να έχουμε ως κανόνα είναι ότι η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο.

Πρέπει να ξεκάθαρο και να αποτελεί κανόνα και αρχή για όλους μας ότι , όσο το παιδί είναι μικρό

στόχος μας πρέπει να είναι η μετάδοση γνώσεων εμπειρικά . Αυτό θα είναι μια καλή αρχή για να μπορέσει να καταλάβει μεγαλώνοντας ότι οι σχέσεις και οι απόψεις δεν πρέπει να βασίζονται σε ψεύτικους εικονικούς κόσμους, αλλά στη φυσική πραγματικότητα που καθορίζει ηγέτες σε όλους τους χώρους και έχει ως αποτέλεσμα της αποφυγή της γενίκευσης και της μαζικοποιημενης σκέψης.