Αγροτικές ιστορίες Νο 306

Διαβάζω πρωί πρωί ένα εξαιρετικό άρθρο του Stamatis Sekliziotis και το κάνω εικόνα στο κεφάλι μου.

Ευχαριστώ για την σπίθα Σταμάτη!
Η λάσπη είναι ο πρωτογενής, υπήρχε, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει, θέλω να πιστεύω...
Τα παπούτσια είναι η μεταποίηση, ή η βιομηχανία τέλος πάντων.
Και τα πόδια παρέχουν υπηρεσίες.
Όλα αυτά είναι αλληλένδετα, αναπόσπαστο κομμάτι μιας αλληλουχίας πραγμάτων αν θέλουμε να έχουμε αποτέλεσμα και το σεβόμαστε.

Όλοι όμως, μα όλοι, πρέπει να σεβαστούν την λάσπη, να καταλάβουν, να νιώσουν ότι χωρίς αυτή, τα άλλα απλά δεν υπάρχουν.
Και ότι αυτοί που την ανακατεύουν μέρα νύχτα, λέγονται αγρότες, είναι άξιοι χειριστές της λάσπης.
Όταν αυτή ξεραίνεται και γίνεται σκόνη μπαίνει απ τα ρουθούνια, όταν είναι υγρή μπαίνει στα νύχια, έτσι γίνονται καθημερινά κομμάτι απ αυτήν, αφήνουν τα κομμάτια τους πάνω της, νιώθουν δέος στο άγγιγμά της, γιατί έχουν βαθιά μέσα στην πέτσα τους την χαρά της δημιουργίας!
Απ την ταπεινή λάσπη είμαστε φτιαγμένοι,
Καλό είναι να μην το ξεχνάμε!

Χρηστος Γκοντιας