Έφυγε και ο θρυλικός παλαιστής Αλέκος Ιακωβίδης, ομογενής από την Άψαλο Πέλλας

Έφυγε και ο θρυλικός παλαιστής Αλέκος Ιακωβίδης, ο Πόντιος τραντέλλενας χωριανος μας Αψαλιώτης ομογενής στην Μελβούρνη της Αυστραλίας, που έκανε περήφανο το χωριό μας, τους Πόντιους και όλη την Ελλάδα.

“Πάλευα για το άθλημα και όχι για τα λεφτά. Το 1959 πάλαιψα μπροστά σε 100 χιλιάδες κόσμο στο Τόκιο με τον Ιάπωνα Ρίκη Τόζα”έλεγε στο “Νέο Κόσμο”

Οι νεότεροι μπορεί να μην τον θυμούνται αλλά για τους παλιούς ο Αλέκος Ιακωβίδης ήταν ένα θρύλος.Ένας θρύλος της πάλης που βρέθηκε στη Μελβούρνη (από τον Άψαλο Πέλλας) το 1954 και πέτυχε ανεπανάληπτους θριάμβους στα ρινγκ κάνοντας υπερήφανους τους Έλληνες μετανάστες.

Ο Αλέξανδρος Ιακωβίδης πέθανε την περασμένη Κυριακή, 14 Ιουνίου, σε ηλικία 91 ετών.

Στη μνήμη του και για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι δημοσιεύουμε εδώ μια συνέντευξη που είχε δώσει το 1994 στο Νίκο Κιτσάκη:

“Ο Αλέκος Ιακωβίδης δεν χρειάζεται συστάσεις. Πασίγνωστος στη Μελβούρνη και σε όλη την Αυστραλία, αλλά και σε τόσα μέρη του κόσμου από τους πολύχρονους και νικηφόρους του αγώνες στο ρινγκ. Πάλαιψε πάνω από είκοσι χρόνια στα μεγαλύτερα ρινγκ του κόσμου με τους μεγαλύτερους παλαιστές της εποχής του και ποτέ, μα ποτέ, δεν έχασε αγώνα μόνος του. Μόνο μια φορά σε αγώνα ζευγαριών με παρτενέρ τον, επίσης, μεγάλο Έλληνα πρωτοπαλαιστή μας Σπύρο Αρίωνα, έχασαν στο Φεστιβάλ της Μελβούρνης από το ζευγάρι Κίλλεφ Κοβάλσκι-Μπουλντόγκ Μπράουν…

Από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην περιοχή του Φουτσκράϊ-Γιάραβιλ για ν’ αρχίσω ένα μεγάλο αφιέρωμα στα Δυτικά Προάστια, ο Αλέκος Ιακωβρίδης ήταν απ’ τους πρώτους που ήθελα να συναντήσω και να γράψω την ιστορία του.

Να ξαναθυμηθούμε τον παλαιστή απ’ τον Άψαλο του Νομού Πέλλης, που έδινε την ψυχή του πάνω στο ρινγκ για να κερδίσει τους αντιπάλους του και να τιμήσει την Ελλάδα και τους Έλληνες φιλάθλους της Μελβούρνης και όλης της Αυστραλίας, που γέμιζαν τα στάδια όπου κι αν πάλευε, να τον υποστηρίξουν και να του συμπαρασταθούν.

Να ξαναθυμηθούμε τον Αλέκο Ιακωβίδη με τις φοβερές κεφαλιές του που πάλευε για μια περηφάνια, για την Ελλάδα και το άθλημα που ξεκίνησε στην πατρίδα μας και όχι για τα λεφτά.

Για να του χτυπήσουν την πλάτη πέντε φίλοι απ’ το Φουτσκράϊ και το Γιάρραβιλ και να του πουν: “Μπράβο ρε Αλέκο…

Καλά του έκανες του Τουρκαλά και του έσπασες το κεφάλι…”

Αυτό και μόνο τον ευχαριστούσε. Γι’ αυτό με τους διοργανωτές δεν τα πήγαινε ποτέ καλά. Δεν τους έκανε τα χατίρια και δεν δεχόταν συμβιβασμούς από κανέναν. Πάλευε στα ίσια.